ബെല്ലും ബ്രേക്കും

കുട്ടികളങ്ങനെയാണ്
ബെല്ലും ബ്രേക്കുമില്ലാതെ വരും

കൂട്ടബെല്ലടിക്കുമ്പോ
ളൊരു തേനീച്ചക്കൂട്ടമായ് മാറി
യിരമ്പിക്കൊണ്ടു കടന്നുപോകും

നോക്കിനടന്നില്ലെങ്കിലുറപ്പാ
ണൊരു പന്തുവന്ന്
തലയില്‍ കൊള്ളും
പെന്‍സിലസ്ത്രമായ് മാറി
ചീറിയെത്തും

റോക്കറ്റുകള്‍
കണ്ണില്‍ തറയ്ക്കും

ഔട്ടല്ലെന്നു
മൂളിക്കൊണ്ടൊരു
സ്റ്റമ്പു പറന്നു വന്ന്
ചെളി തെറിപ്പിക്കും

പാതകളില്ലാതെ
പോയ കാലത്ത്
കണ്ണുവച്ചെറിഞ്ഞതെല്ലാ
മിന്നു മടക്കിയെറിയുകയാണോ
എത്രയോരം ചേര്‍ന്നു
പോയിട്ടും?

ബെല്ലടിച്ചതു കേട്ടില്ലേ
ബ്രേക്കിട്ടതറിഞ്ഞില്ലേ
കല്ലെറിഞ്ഞ കാലമൊക്കെക്കഴിഞ്ഞു
ഇനിയേറുകൊളളാനുള്ള സമയമാണ്

എത്രയോരം ചേര്‍ന്നു
പോയാലും.

(ബൂലോകകവിത ഓണപ്പതിപ്പ്)

മറവി

എന്തെങ്കിലുമൊന്നു മറക്കും
എന്നും

പേന,വാച്ച്
ചെരിപ്പ്..
രാത്രിമടക്കത്തിന്
നിലാവടിക്കാനുളളത്..
എന്തിന്
കുപ്പായംപോലും മറന്നിട്ട്
ചെവിപൊത്തിയോടിയിട്ടുണ്ട്;

ഇന്ന്
എന്നെത്തന്നെ മറന്നുവച്ച്
യാത്രചെയ്യുന്ന ഞാന്‍.

(ആനുകാലികകവിത ഓണപ്പതിപ്പ്)

കടലേറ്റം

റോഡരികില്‍
വടിവൊത്ത
മീന്‍ശരീരങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ നിന്നു
വിലപേശുമ്പോള്‍
പൊടുന്നനെ
കടല്‍മണം വന്നു
ചുറ്റും പരക്കുന്നു

തിരകളായ്
അടര്‍ന്നടര്‍ന്നു പോകുന്ന
തൊലിയ്ക്കുളളി
ലുറങ്ങാതുറങ്ങു
മാഴക്കടലിന്റെ മണം

അപ്പോഴതാ
ജീവന്‍വച്ച മത്സ്യങ്ങള്‍
കടലാഴത്തിലെന്നവണ്ണം
വായുവിലൂടെ നീന്താന്‍ തുടങ്ങുന്നു

ഭീതിയോ നടുക്കമോ കലര്‍ന്ന്
അവയ്ക്കു പിറകേയോടുന്ന
മീന്‍കാരന്റെ കണ്ണുകള്‍

കടലിനടിയിലാണീ റോഡു
മതിനരികിലെ
മീന്‍കൂടാരവു
മപ്പുറത്തപ്പുറത്തെ
പഴക്കടയും

ഒന്നുമറിയാത്ത പോ
ലിതൊക്കെ നോക്കി
നില്‍ക്കുമെന്റെ
പുറത്തേയ്ക്കു വിടുന്ന
നിശ്വാസമല്ലോ
കുമിളകളായ് മുകളിലേക്കുയരുന്നത്

അവയെവിടെച്ചെന്നു
പൊട്ടുമവിടെയാണെന്റെ
വീടെന്നുമാത്രമിപ്പോളറിയാം.

കുരുത്തം

കണക്കു പിരിയഡില്‍
മുന്‍ബഞ്ചിലിരുന്ന
കുട്ടികളൊരു പുസ്തകം നോക്കിയത്
ടീച്ചറു പിടിച്ചു

കരഞ്ഞു ചുവന്ന
കണ്ണുകളോടെ
യിറങ്ങിപ്പോയതാണ്
കാലുപിടിച്ചു വിളിച്ചിട്ടും
പിന്നെ വന്നില്ല

കണക്കു പിരിയഡില്‍
കപ്പലുകളോടി,
റോക്കറ്റുയര്‍ന്ന്
മുടിക്കെട്ടുകളിലിറങ്ങി

പുസ്തകവുമായ്
പോയ ടീച്ചറെ
പിന്നില്‍ നിന്നു
ചിരിച്ചോടിച്ചൊരു കൂട്ടുകാരനെ,
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം
വഴിയില്‍വച്ചു കണ്ടു

ചൂരലേറ്റപോലവന്റെ
മുഖത്ത്
തെറ്റിയ കണക്കുകളുടെ
തെളിനിഴല്‍പ്പാടുകള്‍