കടുവ / പി എ അനിഷ്

ഒരു കടുവ അതിന്റെ തന്നെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അഴികൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വരുന്നു ഒരു മൃഗശാലയിൽ ഉറപ്പായും അതൊരു അദ്ഭുതമൊന്നുമല്ല അത്‌ നടപ്പാതയുടെ നട്ടുച്ചവളവിനപ്പുറത്തേക്ക് കുതിച്ചോടുന്നു അതിന്റെ വാൽ ഒരു മിന്നായം പോൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു നിലത്തെ പച്ചപ്പുല്ലിൽ കിടന്നുരുളുന്നു മണ്ണുമാന്തി മുഖം ചേർക്കുന്നു മരത്തിൽ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു നിന്ന് നടുനീർത്തുന്നു മുക്കാലിൽ‌ നിന്ന് മൂത്രമൊഴിച്ച്‌ അതിരിടുന്നു (അതിനെ ആരും കാണുന്നില്ല അതുകൊണ്ട്‌ ആരും നിലവിളിച്ച് മരണവെപ്രാളത്തിൽ ഓടുന്നില്ല ) തൊട്ടടുത്തെ മുതലക്കുളത്തിൽ നീരാട്ടിനിറങ്ങുന്നു നീർനാരപ്പക്ഷികളുടെ അലസമായ ചിറകടിയിൽ കാറ്റ്‌ കൊള്ളുന്നു മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു നിന്ന് ഒരു മാൻപുള്ളി കണ്ണിൽ കോർക്കുന്നു (കണ്ണിൽ നിന്നിറങ്ങി കൂടിനു പുറത്തു വെട്ടിയൊതുക്കിയ പുല്ലു തിന്നും) അതിനെ ഭ്രാന്തമായ് കീഴ്‌പ്പെടുത്തി ചോരപ്പുളിപ്പ് നുണയുന്നു ഇളം വാരിയെല്ലുകൾ കടിച്ചുടച്ച് രസിക്കുന്നു കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിൽ പല്ലു കോർത്ത് നിലയ്ക്കുന്ന ഹൃദയമിടിപ്പ് ആസ്വദിക്കുന്നു കാട്ടുവള്ളികളും കരിയിലകളും ചുറ്റിവരിയുന്ന നിശ്ശബ്ദതയെ ഒരു മുരൾച്ചയുടെ വായ്ത്തലയാൽ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നു അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ സന്ദർശനത്തിനു വന്നവൻ ഇതൊക്കെ നോക്കിനിൽക്കുന്നതെന്തിനാണ് ? പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ എപ്പൊഴും പുറത്തിറങ്ങി നഗ്നനായ്‌ നിൽക്കാറുള്ളവൻ!

കിളി കൊത്തിയ പേരയ്ക്ക തിന്നുമ്പോൾ

കിളി കൊത്തിയ പേരയ്ക്ക തിന്നുമ്പോൾ

പേരയ്ക്കയിലൂടെ 

പേരയിലേക്കും

കൊത്തിയ വടുക്കളിലൂടെ

കിളിയിലേക്കും സഞ്ചരിക്കുന്നു

പേരമരം

അതിന്റെ ഇലകളുടെ

പച്ചയും മഞ്ഞയുമെടുത്ത്

മധുരവുമേകാന്തതയും കലർത്തി

പൂക്കളിലെ 

രതിമൂർച്ഛയിൽ ധ്യാനിച്ച്

സ്വയം പേരയ്ക്കയാവുന്നു

മഴയിലോ മരുവിലോ മുളയ്ക്കാനുള്ളവ 

കൊതിപ്പിക്കലിന്റെ

വഴുവഴുപ്പും മണവും കുഴച്ച്

നിറയ്ക്കുന്നു

കിളി കൊത്തിയ പേരയ്ക്ക തിന്നുമ്പോൾ

ചിറകിലൂടെ ദേശാന്തരങ്ങളിലേക്ക്

കാലത്തിലേക്ക് 

സഞ്ചരിക്കുന്നു

പേരയ്ക്കയോടൊപ്പം

പറക്കലിന്റെ

സ്വാതന്ത്ര്യം കൂടി അകത്താക്കുന്നു

ചിന്തകളിൽ ഒരാകാശം തുറന്നുവരുന്നു

മേഘങ്ങളിൽ കായ്ച്ചു നിൽക്കുന്ന 

ഭൂമിയുടെ ഹരിതം

തങ്ങിയ ഇടങ്ങൾ

ഉഴുതുമറിച്ചിട്ട പാടങ്ങളുടെ നെടുവീർപ്പുകൾ

സമുദ്രപഥങ്ങൾ

ദേശാന്തരങ്ങൾ കടന്ന് 

വെയിലും മഴയുമറിഞ്ഞ്

തിരിച്ചെത്തുന്ന ഓർമകൾ

കിളി കൊത്തിയ പേരയ്ക്ക തിന്നുമ്പോൾ

ഒരേ സമയം

ചലനത്തിലേക്കും നിശ്ചലനത്തിലേക്കും

സഞ്ചരിക്കുന്നു

കവിതയിലെപ്പോലെ!

©p.a.anish elanad

RP

നദിയിൽ

നദിയിൽ

മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നട്ടുച്ച

ഉച്ചയുടെ കണ്ണിൽ

കുറുകുന്ന ചെമ്പോത്ത്

അതിന്റെ കണ്ണിൽ

കട്ട പിടിച്ചു കറുക്കുന്ന രക്തം

അതിന്റെ മണത്തിൽ വീർപ്പുമുട്ടുന്ന നമ്മൾ

മരണത്തിലേക്ക് ചുണ്ടയിട്ട്

അക്ഷമം കാത്തിരിക്കുന്നു

പാതിരാപ്പുഴയ്ക്കലിൽ

പാതിരാപ്പുഴയ്ക്കലിൽ

കാറ്റിന്റെ ദ്രുതതാളം

കേട്ടു കേട്ടിരിയ്ക്കവേ

അമ്പിളി നിലാക്കീറ്

ചത്തൊരീ പാടത്തിന്റെ

യസ്ഥികൾ പരതുന്നു

*പുഴയ്ക്കൽപ്പാടം, തൃശ്ശൂർ

വെയിലുദിച്ചപ്പോൾ

മരത്തിന്റെ

മുകളിലേക്ക്

കയറിപ്പോയി

അണ്ണാറക്കണ്ണൻ

മുകളിലെത്തുന്നതും നോക്കിയൊരു

മരംകൊത്തിയവിടെയിരുന്നു

മുകളിലെത്തും മുൻപത്

താഴേക്കു തന്നെയിറങ്ങി

വിശപ്പിന്റെ ചുണ്ടക്കൊളുത്തിൽ കുരുങ്ങി

വട്ടം കറങ്ങി

അടുത്തു നിന്ന കുരുമുളകു ചെടിയള്ളിപ്പിടിച്ച

മരത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധപ്പെട്ടു

ചാട്ടം പിഴച്ചില്ല

എല്ലാം വിചാരിച്ചതു പോലെ

പരുന്തിന്റെ നഖങ്ങളിൽ പറന്നു പോകുമ്പഴും 

മരത്തിൽ നിന്നു മരത്തിലേക്കുള്ള

ദൂരത്തിന്റെ രസത്തിലായിരുന്നത്

കൈവിട്ട മരവും

എത്തിച്ചേരാത്ത മരവുമത്

കണ്ടു നിൽക്കുന്നു

മുൻപില്ലാത്ത വിധമൊരു

ശൂന്യത വായുവിൽ പടരുന്നു

പി എ അനിഷ് അശോകൻ

അത്ര മതി

കത്തിച്ചു വെച്ച

മെഴുകുതിരി പോലൊരു

കൂട്ടുണ്ടതിനാൽ

ഇരുട്ടിനെക്കുറിച്ചോർക്കുന്നില്ല

പറയുമ്പോഴും

പറയാതെത്തന്നെ

തുറന്നു വരുന്ന ചില ജനലുകൾ

കാറ്റില്ലെങ്കിലുമനങ്ങുന്ന

ശിഖരങ്ങൾ

വാക്കുകളാൽ കുറിച്ചിടാനാവാത്ത

നിശ്വാസങ്ങൾ

ജലപ്പരപ്പിനു മുകളിൽ

തെളിഞ്ഞു കാണാവും

വരാലിന്റെ നിഴലെഴുത്തുപോൽ

ഇരുട്ടിന്റെ നോട്ടങ്ങൾ

ഒട്ടും ഭയക്കേണ്ടെന്ന

മാടി വിളിക്കലുകൾ

അതിപ്പോഴെവിടെപ്പോയി

സ്നേഹത്തിനിങ്ങനെ ചിലത്

ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരിക്കും

കണ്ണിൽ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ

ചുറ്റുമുള്ള വയലുകൾ

പക്ഷികൾ

എല്ലാം ശൂന്യമാകും

കത്തിച്ചു വെച്ച മെഴുകുതിരി

അതിന്റെ പ്രകാശം

അതുമതിയാകും

കുറേ കാലം കൂടി

മുന്നോട്ടു പോകുവാൻ

കവിതയുടെ തൊടലുകളിൽ തങ്ങി

പി എ അനിഷ് അശോകൻ

നിലപാടുള്ള ആളാണ് സാർ

ഏത് കരിയടുപ്പിലും കയ്യിട്ട് വാരും സാർ 

കാല് കഴുകി വെള്ളം കുടിച്ചാണെങ്കിലും 

കാര്യം സാധിയ്ക്കും സാർ 

കൂടെയുള്ളവൻ ചവിട്ടി നിൽക്കുന്ന 

മണ്ണ് മാന്തും സാർ 

ഇരിയ്ക്കുന്ന കൊമ്പു മുറിയ്ക്കാൻ 

ഒരു മടിയുമില്ല സാർ 

മുറിയ്ക്കുന്നവർക്കുള്ള 

വാക്കത്തിയുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന 

ഹോൾസെയിലുണ്ട്  സാർ 

കലക്കവെള്ളത്തിൽ മീൻ പിടിക്കുന്ന 

ജന്മവാസനയുണ്ട് സാർ 

ചങ്കൂറ്റത്തിന് 

ഒരു കുറവുമില്ല സാർ 

ചങ്കിൽ കൊള്ളുന്ന വർത്തമാനം പറയാൻ 

ഒരു അറപ്പുമില്ല സാർ 

ഏത് കള്ളവും ന്യായീകരിക്കും സാർ 

ഏത് തെമ്മാടിത്തരത്തിനും 

കൂട്ട് നിൽക്കും സാർ 

ചോറ് തിന്നുന്നവനെ 

കണ്ടാലറിയില്ലെന്ന മട്ടിൽ 

പെരുമാറാനറിയാം സാർ 

ചില്ലറയായും മൊത്തമായും 

കാല് വാരും സാർ 

ആരുടെ കണ്ണിലും പൊടിയിടാനുള്ള 

കുറുക്കുവിദ്യയറിയാം സാർ 

എന്നാലും നാണമില്ലാതെ 

മുഖത്ത് നോക്കി ചിരിയ്ക്കും സാർ 

നിലപാടുകളുള്ള 

ആളാണ് സാർ

പ്രാണരക്ഷാർഥം

മണ്ണിൽ

മുട്ടുകുത്തി

കുനിഞ്ഞിരുന്ന്

ഇന്നലെ പെയ്ത

മഴയുടെ ഇലകൾക്കിടയിലിരിക്കും

സൂക്ഷ്മജീവിതം

ക്യാമറയിൽ 

പകർത്തുകയായിരുന്നു

ഭീമാകാരനായ ഒരു ജന്തു

തന്നെ പകർത്തുന്നത്

ഭയത്താൽ  

പകർത്തുകയായിരുന്നു

അതും

ഒട്ടും സങ്കോചമില്ലാതെ

സമയം കടന്നു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു

പതുക്കെയെങ്കിലും

മരണത്തിന്റെ തോന്നലിൽ നിന്ന്

ഇഴഞ്ഞകന്നു പോകാൻ

അതിനു കഴിഞ്ഞിരിക്കാം

എത്ര കിണഞ്ഞിട്ടും

ആ തോന്നലിൽ നിന്ന്

ഇഴഞ്ഞു പോകാനാവാതെ

അവിടെത്തന്നെ

മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന്

വേരുപിടിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ!

പി എ അനിഷ് അശോകൻ

വിത്ത്

മുളയ്ക്കും 

എന്ന വിശ്വാസത്തിൽ

ഈ പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കു മുകളിൽ

ഒരുവൻ വിത്തെറിഞ്ഞു പോകുന്നു

മുളപ്പിക്കും 

എന്ന ഉറപ്പിൽ

ഒരു മഴയപ്പോൾ

കാറ്റിനോടിണചേർന്ന്

പാറയും വിത്തും

ചുറ്റുപാടും

നനച്ചിട്ടു പോകുന്നു

മുളയ്ക്കണം 

എന്നു ചുംബിച്ച്

പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറത്തെ മരങ്ങൾ

ഇലകളതിനടുത്തേക്ക്

അടർത്തിയടർത്തിയിടുന്നു

മുളച്ചിരിയ്ക്കുമെന്നാത്മവിശ്വാസം പകർന്ന്

നിശ്ശബ്ദത

കോടമഞ്ഞു കൊണ്ടതിനെ

പുതപ്പിക്കുന്നു

ഈർപ്പവും

വിശ്വാസങ്ങളുമുണങ്ങിപ്പോയൊരു 

രാത്രിയിൽ

മുള പൊട്ടിയ വിത്ത്

ആരുടെയൊക്കെയോ ഹൃദയങ്ങളിൽ

ചെടിയായി വളർന്നു

മരമായി പടർന്നു

കഷണ്ടിത്തലയെന്ന പോലെ

മരങ്ങൾക്കു നടുക്ക്

പൊള്ളിക്കിടന്ന

അവിശ്വാസത്തിന്റെ 

കരിമ്പാറക്കൂട്ടങ്ങളെ

മുറ്റിത്തഴച്ചൊരു ചിരിയാൽ 

മൂടിവെച്ചു

പി എ അനിഷ് അശോകൻ

തൊട്ടു മുൻപ്

കൊല്ലാൻ

കൈ എടുക്കുന്ന സമയം കൊണ്ട്

ആ കൊതുകിന്

പറന്നു രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു

അല്ലെങ്കിൽ

വീശാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിനു തൊട്ടു മുൻപ്

അതുമല്ലെങ്കിൽ

കൊടുങ്കാറ്റിൽ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ് 

കടപുഴകിയ

മരം പോലെ

ആഞ്ഞുപതിക്കുന്നത്

കാണുന്ന ആ നിമിഷം

എന്നിട്ടും

അത് ചെയ്തില്ല

മരണം

സ്വാഭാവികമായി

അതിന്റെയുടൽ

ചോരയിലരച്ച് 

തുടച്ചു കളഞ്ഞു 

രക്ഷപ്പെടണമെന്ന്

ഒട്ടുമാഗ്രഹിക്കാതെ

ചിലപ്പോൾ നാം കയറി നിൽക്കുന്ന ശൂന്യത

അരഞ്ഞു പോവുന്നതിനു

തൊട്ടു മുൻപ്

ചില കണ്ണുകളിൽ

വായിച്ചെടുക്കാം

പി എ അനിഷ് അശോകൻ

ജൂൺമഴ

സ്കൂളിലേക്കുപോം കുഞ്ഞു

മക്കളെക്കാണാഞ്ഞിട്ടോ 

ജൂൺമഴ, മേഘാവൃത 

മാകാശത്തലയുന്നു ?

അങ്ങനെ വള്ളത്തിലിരുന്ന് പോകുമ്പോൾ

അങ്ങനെ വള്ളത്തിലിരുന്ന് പോകുമ്പോൾ
എതിരെ മറ്റൊരു വള്ളത്തിൽ ഒരുവൾ

അവളുടെ മൊബൈൽ ക്യാമറയിൽ
എന്റെ വള്ളം
തൊട്ടുരുമ്മി കൊണ്ട് കടന്നു പോകുന്നു
എന്റെ മൊബൈൽ ക്യാമറയിൽ
അവളുടെ വള്ളം
ചിരിച്ചു കൊണ്ട്‌ കടന്നു പോകുന്നു

അവൾ ചിരിക്കുന്നു
ഞാൻ ചിരിക്കുന്നു
വള്ളങ്ങൾ അപ്പോഴേക്കും
പ്രണയത്തിലാവുന്നു
വള്ളങ്ങൾ ആലിംഗനബദ്ധരാവുന്നു
പിരിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അടുക്കുന്നു
എന്റെ വള്ളത്തിനു മീതെ
നിന്റെ വള്ളം
കമഴ്ന്നു വീണ്
പുൽകുന്നു

വള്ളങ്ങൾ തമ്മിൽ
മൂർച്‌ഛിച്ച
അതേ നിമിഷത്തിൽ
രണ്ടു ജീവനുകൾ
ചില്ലുതുമ്പികളെപ്പോലെ
വെള്ളത്തിൽ നിന്നുയരുന്നു
ആകാശത്തിന്റെ
ചതുപ്പിനുമുകളിൽ
വെയിൽ കാഞ്ഞ്‌
പറക്കുന്നു

കരമണലിൽ
ചലിക്കുന്ന
ദ്വിമാനചിത്രങ്ങളെപ്പോലെ
രണ്ടു നിഴലുകൾ അടുക്കുന്നതു നോക്കി
വള്ളങ്ങൾ
ക്ഷീണിച്ച് കിടന്ന്
ഉറക്കം പിടിക്കുന്നു.

പാതി കടിച്ച പപ്പടം

പാതി കടിച്ച പപ്പടം
ഒരു ബാധ്യതയാണ്
ഉപേക്ഷിക്കുകയോ
അകത്താക്കുകയോ
ചെയ്യേണ്ടി വരുംവരെ

ഓരോ ഉരുളയിലും
അതിന്റെ ഓർമകൾ
അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും
തുടയ്ക്കാൻ പറ്റാതെ
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന
വിയർപ്പു പോലെ..

പതിവ് പോൽ

തേൻ തൂവിക്കൊണ്ടിരുന്നു
മാവ്
പൂ തൂകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു
വേനൽ
തേനൊലിച്ച്
പൂ കൊഴിഞ്ഞ്
മുറ്റം

റീത്ത് വെച്ച പോലെ
മാവിലേക്കു നോക്കി മലർന്ന്
പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചത്
പേരുംചേതമാകുമോയെന്നു പൊടിഞ്ഞ്
മുൻകൂറായ് വാങ്ങിയത്
മുറുക്കിത്തുപ്പിയ
മണ്ണ്!

മൃതദേഹം

അപമാനിക്കപ്പെട്ട
മൃതദേഹം ചുമന്നു കൊണ്ട്
ഒരു കൂട്ടം പോവുകയാണ്

അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ
തീയുണ്ട്
അതിന്റെ അല
അവിടമാകെ ആളുന്നപോലെ

പിറകിൽ നിന്ന്
നായ്ക്കളുടെ ചിരി മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്
തോളിലേറ്റിയ മൃതശരീരത്തെ കണ്ട്
ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ
മരവിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാലം

അതാ അവിടെയാണ്
ശവപ്പറമ്പ്
അവിടെയെത്തുമ്പോൾ
അവിടെയൊരു ശവപ്പറമ്പേയില്ലെന്ന്
മുടി നരച്ചിട്ടും മനസ്സു തുറക്കാത്തൊരു ബോർഡ്
(ഇന്നുവരെ ഇല്ലാതിരുന്നത്)

അടച്ചിട്ട ശവപ്പറമ്പുകൾ കണ്ട്
അടക്കാനാകാത്ത
മൃതശരീരവും ചുമന്ന്
ഒരു കൂട്ടം പോകുന്നത്
ഒരാൾ വരയ്ക്കുന്നു
അതുകണ്ട് കുറെ നിഴലുകൾ
കരിഞ്ഞ ഭൂപടത്തിനു ചുറ്റുമിരുന്ന്
ചിരി മുഴക്കുന്നു

അപമാനിക്കപ്പെട്ട ആ മൃതദേഹം
എവിടെയും അടക്കേണ്ടെന്ന്
അവർ തീരുമാനിക്കുന്നു
അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ
കൊല്ലപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ മൃതദേഹം ചുമന്ന്
നടക്കാനാണല്ലോ
അവശേഷിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ വിധി!

പൂട്ടിയിട്ട

പൂട്ടിയിട്ട
ഓട്ടുകമ്പനിയുടെ പുകക്കുഴൽ
ഇപ്പോഴൊരു
മൊബെൽ ടവറാണ്
കാട്ടുവള്ളികൾ പടർന്നുണങ്ങിയ
വടവൃക്ഷം പോലെ
ഭൂതകാലത്തെ
ഓർത്തെടുക്കുകയാവുമത്

വെറുതെ ചില വിചാരങ്ങൾ

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്
മത്തി പൊള്ളിച്ചത്
തിന്നുന്നതുപോലൊരു
ഭ്രാന്തൻ വിചാരം വേറെയുണ്ടോ?
കട്ടൻ കാപ്പി കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ
കേമമായി

ഇങ്ങനെയാലോചിച്ചിരിയ്ക്കെ
ഒരു മലയണ്ണാൻ
തെങ്ങിൻ പട്ടയുടെ
പാലങ്ങൾ
അപകടകരമായി ചാടിക്കടന്ന്
മഞ്ഞുരുകുന്നൊരു തോന്നലിലേക്ക്
കയറിപ്പോയി

വെയിൽ
അതിന്റെയേറ്റവും പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ
പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
പാട്ട് ഇലകളെ വരയ്ക്കുന്നു
ചെമ്പോത്തിന്റെ കണ്ണ് വരച്ച്
കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാറ്റിനെ കാലത്തെ
പേടിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു

ഒരൂക്കൻ റാഞ്ചലിൽ
ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ്
പൊന്തിപ്പൊന്തിപ്പോകുന്നു

കാഴ്ചയുടെ അതിരിനപ്പുറം
പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മരണം
കൂട്ടനിലവിളികളുടെ പകൽ വരയ്ക്കുന്നു

ഭ്രാന്തൻ വിചാരങ്ങളുടെ തുരുത്തിൽ
ഞാനിപ്പോൾ ഉറക്കമുണർന്നിട്ടേയുള്ളു
മത്തി പൊള്ളിച്ചതും കട്ടൻ കാപ്പിയും എന്ന തോന്നലിനെ
കവിതയാക്കുന്നതേയുള്ളൂ

മനസ്സമാധാനം

എവിടെയോ എന്തോ
ചോർന്നൊലിക്കുന്നുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ
ആദ്യമങ്ങനെയുണ്ടായപ്പോൾ
ടെറസ്സിന്റെ മൂലയ്ക്ക് വിള്ളലുണ്ടായിരുന്നു

മഴ കൊടുത്ത പണിയാണ്
വെയിലിന്റെ തച്ചൻ
നടു നീർത്തപ്പോഴേക്കും
നേരമിരുട്ടി

ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന ശബ്ദം
കനത്തു കനത്തു വന്നപ്പോൾ
ഉറക്കത്തിന്റെയൊഴുക്കിന്
തടം വെച്ചെണീറ്റു
കുളിമുറിയിലും
വാഷ്ബേസനിലും അടുക്കളയിലുമെല്ലാം
കറങ്ങിത്തിരിയുന്നു
വരണ്ട നാവു പോലൊരുറക്കം
മഴ പെയ്യുന്നുമില്ലെന്ന് വാതിൽ തുറന്നപ്പോഴേക്കും
ആകെയുള്ള തെങ്ങിന്റെ പരാതി

പലതുമൊലിച്ചു പോകുന്നുണ്ട്
തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേക്കും
പലരും ചിരിച്ചു തുടങ്ങി
അർഥം മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റാത്ത
എന്തൊക്കെയോ ദുരൂഹതകളുണ്ട്
എന്നു മാത്രം മനസ്സിലായി
അപ്പോഴേക്കും എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ്
കൂടെയുണ്ടായിരുന്നവളും
ഇറങ്ങിപ്പോയി

ഒറ്റയ്ക്കായ രാത്രി
അതേ തോന്നൽ തന്നെ
എണീറ്റിരുന്നു
കെട്ടി നിർത്തിയതെല്ലാം
തുറന്നുവിട്ടു
വീർപ്പു മുട്ടിച്ചതെല്ലാം
പുറത്തിട്ടു

നല്ല നിലാവുണ്ട്
പുഴയുടെ ഇറമ്പത്തുവന്ന്
കടപുഴങ്ങി ചാഞ്ഞ ഈറയുടെയില
പുഴയെ കീറിയൊലിക്കുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു

ഉമ്മമരം

ഒരുമരം
നിറയെ ഉമ്മകൾ

പൂത്തു പൂത്തു പന്തലിക്കുന്ന ഉമ്മകൾ
പച്ചയും പഴുപ്പും കായ്ച്ച്
കുടക്കമ്മലുകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടം പോലെ ഉമ്മകൾ
പകൽ
ഉമ്മകളെ പിടിച്ചിരുത്തി
ചായമടിക്കുന്നു
രാത്രിയോ
ഉമ്മക്കണ്ണിലമർന്നിരുന്ന്
ചായമൂറ്റിക്കുടിച്ചു രസിക്കുന്ന വവ്വാൽ

ഉമ്മവയ്ക്കുന്ന മണം
കാറ്റിലൂടവിടെ വ്യാപിക്കുന്നു
ചുണ്ടുകൾ ചേരുമുമ്മകൾ
കവിളുകളൊട്ടുമുമ്മകൾ
വരണ്ട ഓർമപ്പാടങ്ങളെ
നനച്ചു നനച്ചേ പോമുമ്മകൾ
നോട്ടങ്ങൾ തുറന്നുമടഞ്ഞുമിടയും
വഴുവഴുപ്പനുമ്മകൾ
കുതറുമ്പോൾ ചേർന്നു പടർന്നേറുമുമ്മകൾ
പഴച്ചക്കമണക്കും കുഞ്ഞുമ്മകൾ
കരിയും വിയർപ്പുമിഴുകും നിലാവുമ്മകൾ
വേരുകൾ മണ്ണിന്റെ നിഗൂഢതയിൽ..
ഇലകൾ കാറ്റിന്റെ നഖങ്ങളിൽ..
തളിര് ആകാശരോമങ്ങളിൽ..

പൊടുന്നനെ
വിങ്ങി വിങ്ങിയൊരുമ്മ
യമർന്നതിന്നാവേശത്തിൽ
പൊട്ടിയടർന്ന്
മരമലിഞ്ഞൊലിച്ചുപോകുന്ന
പ്രളയത്തിൽ
ഉമ്മകളുടെ കാക്കത്തൊള്ളായിരം മീനുകൾ
ഉമ്മകളേറ്റ് തരിക്കുന്നു..!

വരാൽ

നീ ഞാനാണല്ലോയെന്നുപറയുന്ന
ഒരാളുടെകൂടെ നഗരത്തിൽ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു

മെയ് മാസത്തിന്റെ കനൽപ്പൊരി വീണ്
കണ്ണു കലങ്ങി പൊള്ളിയടർന്ന്
കരിമ്പിൻ ജ്യൂസ് നോക്കിയെത്തുന്നു
കരിക്കിൻകുലകൾ വാ പൊത്തിപ്പിടിച്ച്
ചരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
(പൊത്തിപ്പിടിച്ചാലും ചെത്തിത്തുറക്കുമെന്ന
വാശിയിൽ
തൊട്ടടുത്തൊരു വാക്കത്തിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട്
പരസ്പരം സങ്കല്പിച്ചു)
തിരക്കുപിടിച്ച പാതകളിലൂടെ
തിരക്കുപിടിച്ച ജന്തുക്കൾ
പേ പിടിച്ചപോലെ ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു

തൊണ്ടക്കുഴലിലൂടെ
മധുരവും തണുപ്പുമിഴഞ്ഞ്
വീണ്ടും പൊള്ളിയടരാനിറങ്ങുന്നു
പരസ്പരം തൊപ്പികളാവുന്നു

നട്ടുച്ചവെയിലിന്റെ പൂരക്കുട പിടിച്ച്
ഒരു കൂട്ടം
ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കിനെ തമാശയായി കാണുന്നു
കാല് ചുട്ടുപൊള്ളുമ്പോൾ ആനയ്ക്ക്
പാപ്പാനെ ചുരുട്ടി റോഡിലടിച്ച്
തല ചവിട്ടിയരച്ച് മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക്
ഓടിപ്പോവാൻ തോന്നുന്നത്
എനിക്കും തോന്നുന്നു
നീ ഞാനല്ലോ
എന്നു പറയുന്ന നിനക്കും തോന്നുന്നുണ്ട്
എന്നു ഞാൻ വിചാരിക്കുന്നത്
നീയും വിചാരിക്കുന്നുണ്ട്

നടന്നു നടന്നു പോകുമ്പോൾ
മരങ്ങളെ തിരയുന്നു
നീ വിചാരിക്കുന്നത്
ഞാൻ പറയുന്നു
നിന്റെ ശ്വാസകോശത്തിലെ
വലിവ്
എനിക്കുമുണ്ടായതെങ്ങനെ
നിന്റെയന്തർമുഖത്വം
ദുരൂഹമായ നോട്ടം
കോലം കെട്ടിയ പോലത്തെ
സെൽഫികൾ
മിണ്ടായ്മകൾ
ആക്കിയ ചിരി
മസാലക്കലർപ്പുള്ള രുചികൾ
വാക്കുകൾ
നോട്ടങ്ങൾ
എല്ലാമെനിക്കുമുണ്ടല്ലോ
പറയുന്നതെല്ലാം അതുപോലെയാകുമ്പോൾ
നീ പറഞ്ഞതിന്റെ വാസ്തവത്തിൽ
ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു
അല്ല വിശ്വാസത്തെ
അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുന്നു

രണ്ടു തലയുള്ള
ഒറ്റജീവിയാകാൻ
നമ്മൾ തീരുമാനിക്കുന്നു
വിശ്വാസം മണ്ണാങ്കട്ട
എന്നു പറഞ്ഞ് രണ്ടു പട്ടങ്ങളെ
നൂലു പൊട്ടിച്ച്
ഒന്നിച്ച് പറത്തുന്നു
ശേഷിക്കുന്ന നൂൽ
കൈയിൽ നിന്ന് കളയാൻ
മറന്നു പോകുന്നു

നട്ടുച്ച
നന്നായി മൂക്കുന്നു

തിരഞ്ഞൊരു മൂലയിൽ
കണ്ടെത്തിയ മാളത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന്
പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴേക്കും
പകലിന്റെ മരണവെപ്രാളം തുടങ്ങിയിരുന്നു
നീ ഞാനല്ലോ
എന്നു നീ പറഞ്ഞില്ല
കളഞ്ഞിട്ടും കൈയിൽ അവശേഷിച്ച നൂൽ
കണ്ടപ്പോൾ മാത്രം
ഞാൻ നീയല്ലോ എന്നെനിക്കു തോന്നി

നീയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ
തിടുക്കത്തിൽ
ബസ്സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു
നീ നടന്നു പോകുന്നതു നോക്കി
കളഞ്ഞിട്ടും
കൈയിലൊട്ടിപ്പിടിച്ച പട്ടത്തിന്റെ നൂൽ
ഞാൻ വലിച്ചു പറിച്ചു കളഞ്ഞു

ഇരുട്ടിലേക്ക് പുതയുമ്പോൾ
എനിക്കു ചിരി വന്നു
നീയല്ലല്ലോ ഞാൻ!